Strona główna
Co nowego ???
Pochodzenie komet
Grafiki dawnych komet
Komety od -466r. p.n.e.
Najważniejsze dane
Orbity komet w 3D !
Komety okresowe
Najjaśniejsze komety !
Bliskie Ziemi
Galeria zdjęć
Kometa Halley'a
Obserwacje komet
Uderzenie w Jowisza
Misje ku kometom
Rozpad komet
Roje meteorów
Nowe roje meteorów
Ciekawostki
Biografie
Aplety Java
Efemerydy online
Szukanie IAUC i MPEC
Linki
|
Rozpad komet
Wiadomo już od dawna, że komety mogą czasem się rozpadać na mniejsze fragmenty.
Zjawiska takie obserwowane były wielokrotnie. Dotychczas sądzono jednak powszechnie, że komety
rozpadają się tylko podczas swych zbliżeń do Słońca. Sądom tym zdają się przeczyć wyniki, jakie
uzyskał profesor Zdenek Sekanina z laboratorium NASA w Pasadenie w Kalifornii.
Sekanina zauważył, że orbity komet wpadających w Słońce (lub też mijających je
w bardzo małej odległości) są często ze sobą skorelowane. Komety lecą do Słońca grupami, cała
grupa nadlatuje z jednego kierunku i porusza się po niemal równoległych torach.
Jedynym wytłumaczeniem istnienia takich grup komet jest pochodzenie ich członków
z rozpadu jednej większej komety. Sekanina przeprowadził symulacje, z których wynika,
że rozpad taki nie mógłby nastąpić przy poprzednim zbliżeniu do Słońca, gdyż w takim
wypadku małe kometki odparowałyby zupełnie zaraz po rozpadzie. W związku z tym jedyne
wytłumaczenie wskazuje na rozpad komety na małe fragmenty z dala od Słońca.
(tekst pochodzi z serwisu AstroNEWS)
Tabela pokazuje na ile części i kiedy rozpadły się wybrane komety.
Nie znaczy to, że kometa skończyła swój żywot. Większość komet okresowych nadal obiega Słońce
choć niektóre rzeczywiście nie dotrwały do dzisiejszych czasów.
|
Kometa
|
Data peryhelium
|
q
|
Części
|
|
3D/Biela (1846)
|
18460211.4942
|
0.856440 AU
|
2
|
|
C/1860 D1 (Liais)
|
18600217.1249
|
1.198875 AU
|
2
|
|
C/1882 R1 (Wielka Wrześniowa)
|
18820917.7241
|
0.007751 AU
|
8
|
|
16P/Brooks (1889)
|
18890930.8540
|
1.949832 AU
|
6
|
|
17P/Holmes (1892)
|
18920613.8905
|
2.140739 AU
|
2
|
|
C/1899 E1 (Swift)
|
18990413.4781
|
0.326576 AU
|
2
|
|
C/1906 E1 (Kopff)
|
19051018.2545
|
3.339884 AU
|
2
|
|
1P/Halley (1910)
|
19100420.1785
|
0.587208 AU
|
2
|
|
C/1915 C1 (Mellish)
|
19150717.6523
|
1.005286 AU
|
2
|
|
69P/Taylor (1916)
|
19160131.6183
|
1.558116 AU
|
2
|
|
C/1947 X1 (Południowa)
|
19471202.5845
|
0.110032 AU
|
2
|
|
C/1951 C1 (Pajdusakova)
|
19510130.4263
|
0.719063 AU
|
2
|
|
C/1955 O1 (Honda)
|
19550804.0603
|
0.884616 AU
|
2
|
|
C/1956 F1 (Wirtanen)
|
19570902.4137
|
4.447262 AU
|
2
|
|
C/1965 S1 (Ikeya-Seki)
|
19651021.1837
|
0.007786 AU
|
3
|
|
C/1968 Q1 (Bally-Clayton)
|
19680820.8448
|
1.771085 AU
|
2
|
|
C/1969 O1 (Kohoutek)
|
19700321.6374
|
1.719085 AU
|
2
|
|
C/1975 V1 (West)
|
19760225.2216
|
0.196626 AU
|
4
|
|
D/1993 F2 (Shoemaker-Levy 9) >>
|
19940330.1269
|
5.379525 AU
|
21
|
|
C/1994 G1 (Takamizawa-Levy)
|
19940522.6024
|
1.357901 AU
|
?
|
|
51P/Harrington (1994 i 2001) >>
|
19940823.2458
|
1.571902 AU
|
2
|
|
141P/Machholz (1994 i 1999) >>
|
19940918.8028
|
0.752543 AU
|
7
|
|
73P/Schwassmann-Wachmann (1995 i 2001) >>
|
19950922.8897
|
0.932774 AU
|
6
|
|
C/1996 J1 (Evans-Drinkwater)
|
19961230.4166
|
1.297400 AU
|
2
|
|
128P/Shoemaker-Holt (1996) >>
|
19971120.2541
|
3.047034 AU
|
2
|
|
C/1999 S4 (LINEAR) >>
|
20000726.1457
|
0.764565 AU
|
16
|
|
C/2001 A2 (LINEAR) >>
|
20010524.5527
|
0.778008 AU
|
3
|
|
57P/du Toit-Neujmin-Delporte (2002) >>
|
20020731.1704
|
1.729490 AU
|
19
|
|
C/2002 Q3 (LINEAR)
|
20020819.6203
|
1.309804 AU
|
2
|
|
P/2004 V5 (LINEAR-Hill) >>
|
20050228.7022
|
4.410859 AU
|
2
|
Nie tylko Słońce powoduje rozpad komet ale także masywne planety naszego Układu Słonecznego
np. Jowisz i Saturn. Planety olbrzymy posiadają swoje rodziny kometarne. Komety takie okrążają swoje planety obiegając
jednocześnie z nimi Słońce. Inaczej mówiąc ich aphelium (najdalszy punkt orbity) znajduje się w przybliżonej odległści
co odległość planety od Słońca.
Rodzina Jowisza posiada: 87 komet, Saturna: 12, Urana: 3, Neptuna: 10, (min. kometa Halley'a).
Takie komety potrafią zbliżać się do swoich planet zmieniając swoją pierwotną orbitę, mogą
rozpaść się pod wpływem grawitacji planety lub w nią uderzyć.
16 lipca 1994 r. kometa D/1993 F2 (Shoemaker-Levy 9) zadała cios największej planecie naszego
Układu Słonecznego. Kometa ta rozpadła się dwa lata wcześniej w 1992 r. aż na 21 kawałków. Wszystkie one w końcu uderzyły
w Jowisza wchodząc w jego atmosferę z prędkością 216 000 km/h.
Po kolizji Jowisz ujawnił olbrzymie sińce większe od naszej planety Ziemi ...
|
|
 All rights reserved by
Adam Hurcewicz (c) 2003 r.
Strona w serwisie AstroWWW portalu Astronomia.pl
|
|
